
Cunnisciuta dipoi l’Antichità, a surgente d’Orezza hà accumpagnatu a storia di a Castagniccia da seculi è seculi. In u 1686, Anghjulu Francescu Colonna discrivia digià a so acqua cum’è « acitosa è chjara ». À u XVIIIu seculu, Pasquale Paoli frequentava ellu dinò a surgente. Ste testimunianze contanu u locu unicu chì Orezza hà occupatu dipoi i tempi passatoni in u patrimoniu corsu.

À u XIXu seculu, a surgente d’Orezza hà ricevutu parechje ricunniscenze officiale. In u 1805, a Scola di Medicina l’hà classificata in e surgente ricche in ferru è frizzante. A so sfruttera hè stata autorizata da dicretu ministeriale u 25 d’aprile di u 1856, è dopu a surgente hè stata dichjarata d’interessu publicu da dicretu imperiale u 7 di ferraghju di u 1866.
À a fine di u XIXu seculu è à u principiu di u XXu seculu, Orezza hè stata prisentata in parechje mostre in Francia è da mare in là. Hà ricevutu in particulare e medaglie d’oru in Parigi in u 1900, in Hanoi in u 1902, è in Londra in u 1907. Ste distinzione anu fattu cunnosce a qualità è a singularità di l’acqua al di là di a Corsica.


In u 2024, Orezza chjappa u mudellu d’una Sucetà Cooperativa d’Interessu Cullettivu (SCIC). L’impiegati, i partenarii lucali è l’associi si sò adduniti intornu à un scopu cumunu : priservà a surgente, sviluppà a marca è fà d’Orezza un prugettu utule per a regione.
Stu mudellu iscrive l’avvene d’Orezza in una dimarchja cullettiva è durevule. Una manera nova di fà campà stu patrimoniu, accuppiendu quelli chì cuntribuiscenu à u so sviluppu ogni ghjornu.
Da l’epica rumana sin’à u so rinnovu cum'è cooperativa (SCIC), ciuttate in a storia legendaria d’una surgente d’eccezzione dichjarata d’interessu publicu.

















